wtorek, kwiecień 24, 2018

Rodzaje rachunków bankowych

 Rachunki bankowe – rodzaje
- Zgodnie z ustawą Prawo bankowe, banki mogą prowadzić 4 grupy/rodzaje rachunków:
 1) Rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze;
 2) Lokat terminowych, które prowadzi się wyłącznie dla: osób prawnych; jednostek nieposiadających osobowości prawnej jeśli posiadają zdolność prawną; osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek
>rachunek bieżący - otwierany jest przez jednostki, które chcą lub muszą stosować rozliczenia bezgotówkowe. Środki z rachunku bieżącego mogą być na żądanie i bez żadnych restrykcji wypłacane w formie gotówki i wykorzystywane do regulacji płatności za pomocą czeku, polecenia przelewu, polecenia zapłaty, karty płatniczej, itp. Jednostka może mieć kilka rachunków bieżących w różnych bankach, musi jednak określić, który z nich jest rachunkiem podstawowym. Zalicza się do nich także środki typu „overnight” tj. te, które zostaną zlikwidowane do końca następnego dnia roboczego po złożeniu depozytu
>rachunek pomocniczy – otwierany przez podmioty, które ze względu na złożoną strukturę terytorialną lub ekonomiczną chcą przy jego pomocy przeprowadzać określonego rodzaju rozliczenia (np. inkaso należności, skup płodów rolnych, rachunek ZFŚS)
>rachunek terminowy – otwierany w celu gromadzenia „wolnego” pieniądza dla uzyskania większej kwoty odsetek.

 

Mogą mieć postać:
> depozytów terminowych – środki zdeponowane na określony termin, nie mogą być przed terminem umownym wycofane lub wycofanie powoduje określone restrykcje np. istotne obniżenie odsetek. Lokaty długoterminowe dla których przewidziano możliwość wycofania całości/części środków przed terminem wygaśnięcia całej lokaty bez utraty odsetek należy sklasyfikować zgodnie z najkrótszym określonym w umowie terminem.
> depozytów zablokowanych – deponent nie może nimi dobrowolnie dysponować z uwagi na ich przeznaczenie na określony cel (np. akredytywa, zabezpieczenie udzielonego kredytu, itp.). Jeśli istnieje możliwość określenia pierwotnego terminu realizacji, to klasyfikuje się je do odpowiedniego przedziału czasowego depozytów terminowych, jeśli tego terminu nie można określić – prezentowane są jako zablokowane.
> depozytów z terminem wypowiedzenia– środki zdeponowane bez określonego terminu, które nie mogą jednak być wycofane bez uprzedniego powiadomienia; okres wypowiedzenia jest określony w umowie, a wycofanie bez wypowiedzenia jest albo niemożliwe albo deponent traci istotną część albo nawet całość odsetek.
 3) Oszczędnościowe, oszczędnościowo-rozliczeniowe, terminowych lokat oszczędnościowych, dla: osób fizycznych; szkolnych kas oszczędnościowych; pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych. Mogą być prowadzone w formie książeczek, bonów oszczędnościowych, rachunków osobistych, i innych.
4) Powiernicze, na których mogą być wyłącznie gromadzone środki pieniężne powierzone posiadaczowi rachunku przez osobę trzecią, przy czym umowa określa warunki jakie powinny być spełnione, aby posiadacz depozytów mógł nimi dysponować

 

 

 

Wybrany artykuł

Stosunek konwencji powstawania zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji do koncepcji powstawania obowiązku podatkowego i wymiaru zobowiązań. Mimo forsowania w przepisach konwencji o powstawaniu zobowiązań 317 z mocy prawa i z mocy decyzji, charakter systemu prawa podatkowego wymusza takie rozwiązania, które układają się w inną logiczną całość. Mimo że ustawodawca używa mylących nazw, jednocześnie „obchodzi bokiem” powstawanie zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji. Musi bowiem do prawa podatkowego wprowadzić reguły wymiarowe. Jeżeli ustawodawca zwolnił organy podatkowe od obowiązku pierwotnego wymiaru, to musiał wskazać podmiot, który przejął te obowiązki. Stworzył w tym celu samo wymiar podatnika. Samo wymiar musiał także przejąć wszystkie „role”, które pełni decyzja podatnika. Czyniąc to w stosunku do zobowiązań, uczynił to konsekwentnie także w stosunku do nadpłaty, zwrotu i straty. Dlatego w polskim prawie podatkowym nie ma systemu uprawnień i obowiązków, które by odpowiadały „modelowi” art. 21 § 1 Ord PU. Przepis ten istnieje sam dla siebie, a wynikający z niego „model” jest pozorny. Istnieje bowiem w warstwie językowej, ale jest wadliwy prawnie i błędny metodologicznie. Łatwo można natomiast zweryfikować istnienie takiego układu uprawnień i obowiązków, który tworzy system:
1)     samoistnego powstawania stosunku prawnego obowiązku podatkowego (tylko w jeden sposób - z mocy prawa) i
2)     wymiaru zobowiązań (podstawowe metody wymiaru pierwotnego, to samo-wymiar podatnika, wymiar płatniczy w Provident Warszawa i wymiar przez wydanie decyzji) .