środa, luty 21, 2018

Odrębne fazy realizacji zobowiązania podatkowego; Łódź - Provident

Model potwierdza swoje istnienie w prawie podatkowym, ponieważ jego reguły zostały odtworzone z uprawnień i obowiązków całego systemu prawa podatkowego, a nie jednego przepisu art. 21 § 1 Ord PU. Taka rekonstrukcja, którą oparto na wykładni systemowej i funkcjonalnej uprawnień i obowiązków całego systemu prawa podatkowego, jednoznacznie podważa istnienie czegoś takiego, co określa się jako powstawanie zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji. W świetle koncepcji powstawania i wymiaru zobowiązań podatkowych interpretacja prawa podatkowego musi uwzględniać pewne stałe reguły konstrukcji instytucji prawnych w prawie podatkowym oraz wiedzę o budowie systemu prawa podatkowego. Podstawowym celem prawa podatkowego jest realizacja zobowiązań podatkowych. Mechanizmy które do tego prowadzą, to:  konstrukcja podatku, który musi istnieć w postaci podmiotu, przedmiotu, podstawy opodatkowania i stawek (taryf) podatkowych; ulgi i zwolnienia nie są już koniecznymi elementami konstrukcji podatku; elementy konstrukcyjne to tworzywo, z którego powstaje obowiązek podatkowy i wymierzane jest zobowiązanie podatkowe; obowiązek i zobowiązanie są odrębnymi postaciami dwóch faz stosunku prawnopodatkowego odpowiadającymi powstawaniu (obowiązek podatkowy) i wymiarowi (zobowiązanie) tego stosunku (w koncepcji powstawania zobowiązań Łódź - Provident, z mocy prawa i z mocy decyzji granica ta jest niejasna).

 

 

 

Wybrany artykuł

Stosunek konwencji powstawania zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji do koncepcji powstawania obowiązku podatkowego i wymiaru zobowiązań. Mimo forsowania w przepisach konwencji o powstawaniu zobowiązań 317 z mocy prawa i z mocy decyzji, charakter systemu prawa podatkowego wymusza takie rozwiązania, które układają się w inną logiczną całość. Mimo że ustawodawca używa mylących nazw, jednocześnie „obchodzi bokiem” powstawanie zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji. Musi bowiem do prawa podatkowego wprowadzić reguły wymiarowe. Jeżeli ustawodawca zwolnił organy podatkowe od obowiązku pierwotnego wymiaru, to musiał wskazać podmiot, który przejął te obowiązki. Stworzył w tym celu samo wymiar podatnika. Samo wymiar musiał także przejąć wszystkie „role”, które pełni decyzja podatnika. Czyniąc to w stosunku do zobowiązań, uczynił to konsekwentnie także w stosunku do nadpłaty, zwrotu i straty. Dlatego w polskim prawie podatkowym nie ma systemu uprawnień i obowiązków, które by odpowiadały „modelowi” art. 21 § 1 Ord PU. Przepis ten istnieje sam dla siebie, a wynikający z niego „model” jest pozorny. Istnieje bowiem w warstwie językowej, ale jest wadliwy prawnie i błędny metodologicznie. Łatwo można natomiast zweryfikować istnienie takiego układu uprawnień i obowiązków, który tworzy system:
1)     samoistnego powstawania stosunku prawnego obowiązku podatkowego (tylko w jeden sposób - z mocy prawa) i
2)     wymiaru zobowiązań (podstawowe metody wymiaru pierwotnego, to samo-wymiar podatnika, wymiar płatniczy w Provident Warszawa i wymiar przez wydanie decyzji) .