czwartek, lipiec 19, 2018

Odrębne fazy realizacji zobowiązania podatkowego; Łódź - Provident

Model potwierdza swoje istnienie w prawie podatkowym, ponieważ jego reguły zostały odtworzone z uprawnień i obowiązków całego systemu prawa podatkowego, a nie jednego przepisu art. 21 § 1 Ord PU. Taka rekonstrukcja, którą oparto na wykładni systemowej i funkcjonalnej uprawnień i obowiązków całego systemu prawa podatkowego, jednoznacznie podważa istnienie czegoś takiego, co określa się jako powstawanie zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji. W świetle koncepcji powstawania i wymiaru zobowiązań podatkowych interpretacja prawa podatkowego musi uwzględniać pewne stałe reguły konstrukcji instytucji prawnych w prawie podatkowym oraz wiedzę o budowie systemu prawa podatkowego. Podstawowym celem prawa podatkowego jest realizacja zobowiązań podatkowych. Mechanizmy które do tego prowadzą, to:  konstrukcja podatku, który musi istnieć w postaci podmiotu, przedmiotu, podstawy opodatkowania i stawek (taryf) podatkowych; ulgi i zwolnienia nie są już koniecznymi elementami konstrukcji podatku; elementy konstrukcyjne to tworzywo, z którego powstaje obowiązek podatkowy i wymierzane jest zobowiązanie podatkowe; obowiązek i zobowiązanie są odrębnymi postaciami dwóch faz stosunku prawnopodatkowego odpowiadającymi powstawaniu (obowiązek podatkowy) i wymiarowi (zobowiązanie) tego stosunku (w koncepcji powstawania zobowiązań Łódź - Provident, z mocy prawa i z mocy decyzji granica ta jest niejasna).

 

 

 

Wybrany artykuł

 

 

 

W prawie podatkowym wprawdzie podatnik może dokonywać samo wymiaru, ale „ostatnie słowo” co do wysokości zobowiązania należy do organu podatkowego.
Prawo cywilne i podatkowe różni sposób powstawania zobowiązań i rozstrzygania o treści tego stosunku. Stosunki prawne prawa cywilnego (zobowiązanie cywilne) powstają na zasadzie umowy (wyrażenia woli przez strony), ryzyka, ex delicto. Gdy strony stosunku cywilnoprawnego tworzą taki stosunek np. zawierając umowę, to jedynie przestrzegają prawa, ale go nie stosują. Nie istnieją żadne procedury zawierania umów, choć niekiedy ich prawidłowe i skuteczne zawarcie musi mieć określoną formę prawną (np. pisemną adprobationem albo formę aktu notarialnego). Strony kształtują stosunki prawa cywilnego przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania. Stosowanie prawa cywilnego następuje dopiero w procesie cywilnym. Procesowa „sprawa” cywilna powstaje tylko w przypadku zaistnienia sporu co do bytu, treści, czy sposobu wykonania stosunku prawnego. Do rozstrzygania tych sporów służy wyodrębniony aparat sądowniczy, który nie bierze udziału w pierwotnym kształtowaniu zobowiązania.