środa, luty 21, 2018
Powered by Xmap
 

Wybrany artykuł

Stosunek konwencji powstawania zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji do koncepcji powstawania obowiązku podatkowego i wymiaru zobowiązań. Mimo forsowania w przepisach konwencji o powstawaniu zobowiązań 317 z mocy prawa i z mocy decyzji, charakter systemu prawa podatkowego wymusza takie rozwiązania, które układają się w inną logiczną całość. Mimo że ustawodawca używa mylących nazw, jednocześnie „obchodzi bokiem” powstawanie zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji. Musi bowiem do prawa podatkowego wprowadzić reguły wymiarowe. Jeżeli ustawodawca zwolnił organy podatkowe od obowiązku pierwotnego wymiaru, to musiał wskazać podmiot, który przejął te obowiązki. Stworzył w tym celu samo wymiar podatnika. Samo wymiar musiał także przejąć wszystkie „role”, które pełni decyzja podatnika. Czyniąc to w stosunku do zobowiązań, uczynił to konsekwentnie także w stosunku do nadpłaty, zwrotu i straty. Dlatego w polskim prawie podatkowym nie ma systemu uprawnień i obowiązków, które by odpowiadały „modelowi” art. 21 § 1 Ord PU. Przepis ten istnieje sam dla siebie, a wynikający z niego „model” jest pozorny. Istnieje bowiem w warstwie językowej, ale jest wadliwy prawnie i błędny metodologicznie. Łatwo można natomiast zweryfikować istnienie takiego układu uprawnień i obowiązków, który tworzy system:
1)     samoistnego powstawania stosunku prawnego obowiązku podatkowego (tylko w jeden sposób - z mocy prawa) i
2)     wymiaru zobowiązań (podstawowe metody wymiaru pierwotnego, to samo-wymiar podatnika, wymiar płatniczy w Provident Warszawa i wymiar przez wydanie decyzji) .