niedziela, wrzesień 24, 2017

Kredyt ze zmienną stopą teraz i w Lublinie mamy tę pożyczkę

 

 

 

W rzeczywistości istnieje tylko jedno postępowanie, które kończy się wymiarem zobowiązania albo ustaleniem nadpłaty. W przepisach istnieje zaś postępowanie w sprawie zobowiązania i postępowanie w sprawie nadpłaty. Odrębnie unormowano powstawanie, wymiar i wykonywanie zobowiązań oraz odrębnie powstawanie, wymiar i zwrot nadpłaty. Procedury te mają różne przesłanki i tryby wszczęcia postępowania. Mimo że w praktyce może być tak, że wszczyna się postępowanie w sprawie zobowiązania, a jego rezultatem może być nadpłata, zaś w przypadku postępowania wszczętego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty rezultatem może być zobowiązanie. Dodajmy do tego, że przepisy tych różnych procedur (w sprawie nadpłaty i w sprawie zobowiązania) mają różne podstawy prawne przedawnienia. Ustawodawca nie dostrzega tego, że różne są tylko stosunki prawne materialne zobowiązania i nadpłaty, a procedura powinna być jedna. W podręczniku warto to pokazać, aby uświadomić czytelnikowi relacje między poszczególnymi grupami przepisów. Ustawodawca buduje te unormowania w izolacji od siebie, tworząc równoległe procedury, niekiedy umieszczone w różnych aktach prawnych. Na przykład przepisy dotyczące zwrotów w podatku od towarów i usług, w podatku od czynności cywilnoprawnych i w opłacie skarbowej są częścią prawa materialnego. Ten chaos legislacyjny spowodowany jest tym, że nie zbudowano spójnej koncepcji szeroko rozumianego postępowania podatkowego, które by obejmowało sprawy wymiarowe.

 

 

 

Wybrany artykuł

 

 

 

W prawie podatkowym wprawdzie podatnik może dokonywać samo wymiaru, ale „ostatnie słowo” co do wysokości zobowiązania należy do organu podatkowego.
Prawo cywilne i podatkowe różni sposób powstawania zobowiązań i rozstrzygania o treści tego stosunku. Stosunki prawne prawa cywilnego (zobowiązanie cywilne) powstają na zasadzie umowy (wyrażenia woli przez strony), ryzyka, ex delicto. Gdy strony stosunku cywilnoprawnego tworzą taki stosunek np. zawierając umowę, to jedynie przestrzegają prawa, ale go nie stosują. Nie istnieją żadne procedury zawierania umów, choć niekiedy ich prawidłowe i skuteczne zawarcie musi mieć określoną formę prawną (np. pisemną adprobationem albo formę aktu notarialnego). Strony kształtują stosunki prawa cywilnego przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania. Stosowanie prawa cywilnego następuje dopiero w procesie cywilnym. Procesowa „sprawa” cywilna powstaje tylko w przypadku zaistnienia sporu co do bytu, treści, czy sposobu wykonania stosunku prawnego. Do rozstrzygania tych sporów służy wyodrębniony aparat sądowniczy, który nie bierze udziału w pierwotnym kształtowaniu zobowiązania.