wtorek, kwiecień 24, 2018

Kredyt ze zmienną stopą teraz i w Lublinie mamy tę pożyczkę

 

 

 

W rzeczywistości istnieje tylko jedno postępowanie, które kończy się wymiarem zobowiązania albo ustaleniem nadpłaty. W przepisach istnieje zaś postępowanie w sprawie zobowiązania i postępowanie w sprawie nadpłaty. Odrębnie unormowano powstawanie, wymiar i wykonywanie zobowiązań oraz odrębnie powstawanie, wymiar i zwrot nadpłaty. Procedury te mają różne przesłanki i tryby wszczęcia postępowania. Mimo że w praktyce może być tak, że wszczyna się postępowanie w sprawie zobowiązania, a jego rezultatem może być nadpłata, zaś w przypadku postępowania wszczętego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty rezultatem może być zobowiązanie. Dodajmy do tego, że przepisy tych różnych procedur (w sprawie nadpłaty i w sprawie zobowiązania) mają różne podstawy prawne przedawnienia. Ustawodawca nie dostrzega tego, że różne są tylko stosunki prawne materialne zobowiązania i nadpłaty, a procedura powinna być jedna. W podręczniku warto to pokazać, aby uświadomić czytelnikowi relacje między poszczególnymi grupami przepisów. Ustawodawca buduje te unormowania w izolacji od siebie, tworząc równoległe procedury, niekiedy umieszczone w różnych aktach prawnych. Na przykład przepisy dotyczące zwrotów w podatku od towarów i usług, w podatku od czynności cywilnoprawnych i w opłacie skarbowej są częścią prawa materialnego. Ten chaos legislacyjny spowodowany jest tym, że nie zbudowano spójnej koncepcji szeroko rozumianego postępowania podatkowego, które by obejmowało sprawy wymiarowe.

 

 

 

Wybrany artykuł

Stosunek konwencji powstawania zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji do koncepcji powstawania obowiązku podatkowego i wymiaru zobowiązań. Mimo forsowania w przepisach konwencji o powstawaniu zobowiązań 317 z mocy prawa i z mocy decyzji, charakter systemu prawa podatkowego wymusza takie rozwiązania, które układają się w inną logiczną całość. Mimo że ustawodawca używa mylących nazw, jednocześnie „obchodzi bokiem” powstawanie zobowiązań z mocy prawa i z mocy decyzji. Musi bowiem do prawa podatkowego wprowadzić reguły wymiarowe. Jeżeli ustawodawca zwolnił organy podatkowe od obowiązku pierwotnego wymiaru, to musiał wskazać podmiot, który przejął te obowiązki. Stworzył w tym celu samo wymiar podatnika. Samo wymiar musiał także przejąć wszystkie „role”, które pełni decyzja podatnika. Czyniąc to w stosunku do zobowiązań, uczynił to konsekwentnie także w stosunku do nadpłaty, zwrotu i straty. Dlatego w polskim prawie podatkowym nie ma systemu uprawnień i obowiązków, które by odpowiadały „modelowi” art. 21 § 1 Ord PU. Przepis ten istnieje sam dla siebie, a wynikający z niego „model” jest pozorny. Istnieje bowiem w warstwie językowej, ale jest wadliwy prawnie i błędny metodologicznie. Łatwo można natomiast zweryfikować istnienie takiego układu uprawnień i obowiązków, który tworzy system:
1)     samoistnego powstawania stosunku prawnego obowiązku podatkowego (tylko w jeden sposób - z mocy prawa) i
2)     wymiaru zobowiązań (podstawowe metody wymiaru pierwotnego, to samo-wymiar podatnika, wymiar płatniczy w Provident Warszawa i wymiar przez wydanie decyzji) .