czwartek, lipiec 19, 2018

Kredyt konsolidacyjny

 

 

Kredyt konsolidacyjny pozwala na zastąpienie kilku kredytów, jednym. Jeżeli klient posiada kilka kredytów, a ich spłata jest pewnym obciążeniem finansowym, taki kredyt może być dobrym rozwiązaniem. Niektóre banki zastrzegają, że kredyt konsolidacyjny może być przeznaczony na spłatę tylko takich kredytów, które były wcześniej regularnie spłacane. Inne banki wychodzą z ofertą kredytu konsolidacyjnego szczególnie do tych osób, które nie są już wypłacalne. Banki przejmują zadłużone kredyty. Często żądają przedstawienia jakiegoś zabezpieczenia. Zabezpieczeniem może być nieruchomość lub inna własność, którą bank mógłby przejąć w momencie, kiedy klient przestałby regulować raty. Konsolidacji podlegają kredyty gotówkowe, ratalne, zabezpieczone, a także kredyty w ramach tego samego banku lub różnych banków. Kredyty konsolidacyjne udzielane są do kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych. Czy kredyt konsolidacyjny się opłaca? Zależy to przede wszystkim od tego na jakich warunkach możemy otrzymać kredyt na spłatę wcześniej zaciągniętych kredytów. Być może po przeliczeniu kosztów okaże się, że za nowy kredyt zapłacimy znacznie więcej i zmiana po prostu nam się nie opłaca. Z drugiej jednak strony jeżeli suma naszych miesięcznych zobowiązań jest tak duża, że nie jesteśmy w stanie spłacać rat lub po prostu straciliśmy płynność finansową, nawet jeżeli kredyt konsolidacyjny okaże się drogi, dla nas może okazać się dobrym rozwiązaniem. Choć pozornie wydaje się to nieracjonalne, to jednak decydując się na kredyt konsolidacyjny, którego spłata zostanie rozłożona na dłuższy okres czasu, możemy spłacać ratę w wysokości, która umożliwi nam zachowanie płynności finansowe



Dodaj komentarz

Kod antyspamowy
Odśwież

Wybrany artykuł

 

 

 

W prawie podatkowym wprawdzie podatnik może dokonywać samo wymiaru, ale „ostatnie słowo” co do wysokości zobowiązania należy do organu podatkowego.
Prawo cywilne i podatkowe różni sposób powstawania zobowiązań i rozstrzygania o treści tego stosunku. Stosunki prawne prawa cywilnego (zobowiązanie cywilne) powstają na zasadzie umowy (wyrażenia woli przez strony), ryzyka, ex delicto. Gdy strony stosunku cywilnoprawnego tworzą taki stosunek np. zawierając umowę, to jedynie przestrzegają prawa, ale go nie stosują. Nie istnieją żadne procedury zawierania umów, choć niekiedy ich prawidłowe i skuteczne zawarcie musi mieć określoną formę prawną (np. pisemną adprobationem albo formę aktu notarialnego). Strony kształtują stosunki prawa cywilnego przed wszczęciem jakiegokolwiek postępowania. Stosowanie prawa cywilnego następuje dopiero w procesie cywilnym. Procesowa „sprawa” cywilna powstaje tylko w przypadku zaistnienia sporu co do bytu, treści, czy sposobu wykonania stosunku prawnego. Do rozstrzygania tych sporów służy wyodrębniony aparat sądowniczy, który nie bierze udziału w pierwotnym kształtowaniu zobowiązania.